هر نفس هوش من و گوش دلم در زنگ است

تا نميرم به قفس بال و پرم را رنگ است

شوق پرواز مرا زنده نگاه ميدارد

گرچه صيادِ بد انديش دلش از سنگ است

زندگي چيست كه بارش به اِسارت بكشيم

مرگ صد بار نكو تر ز حصار تنگ است

رسم آزاده گي آيين من و دين من است

خسته از بندم و آزاده گيم فرهنگ است